05 okt DROLLENSJOUWERS   1874

Verdekt opgesteld hangt er een camera aan mijn woning. Als een privédetective in camouflage pak registreert dit mini bespiedertje alle bewegingen op het trottoir en aangrenzend gemeentelijk grasveld. In de handleiding staat een overzicht van alle opties die de Ring camera heeft. En dat zijn er heel wat, de meeste heb ik uitgezet. Maarrrr eentje zeker niet; het meldingsbelletje. Sterker, elke viervoeter nabij mijn optrekje wordt specifiek op de telefoon gemeld. De lamzak die ernaast loopt vang ik dan automatisch mee. Laat ik u vragen om nu heel even te stoppen met doorlezen. Kijk richting hemel sluit uw ogen en noem het aantal behaarde viervoeters die de camera per etmaal aan mijn woning registreert.
(Tromgeroffel) gemiddeld 250 stuks! Mijn woonplaats heeft geheid het grootste aantal dogs per 100 inwoners. Passeerden ze maar gewoon mijn woning… dat zou ik op prijsstellen. Nee hoor terwijl ik aan de eettafel zit zie ik het achterlijf omlaaggaan of een achterpoot omhoog. Dan ontdoen ze zich van lichaamsstoffen die ik echt niet waardeer voor mijn deur.  Ze produceren stuk voor stuk drollen van gewicht en fikse hoeveelheden urine. De meeste blaffers komen meerdere keren per dag langs. Zittend in de namastéhouding drukken ze hun darm leeg op het lieflijke groene grasmatje, of hun stinkende plas straalt tegen een gemeentelijke boom. Dat alles op nog geen tien meter van mijn gedekte tafel. Aan de ander kant van de lijn een arrogante zak, vaak een kakkert soms een asociale luidruchtige mobiele beller met veel bravoure. Doch ook huisvaders die noodgedwongen de hond van de kinderen bij mij voor de deur ledigen. De meeste geleiders voeren opzichtig kleine plastic zakjes mee om duidelijk te etaleren dat ze de warme drol echt wel opruimen. Het is dus haast niet te verklaren dat elk bezoeker, met schoenen vol poep over mijn tapijt loopt. Bij gebrek aan een trottoir steekt het bezoek het grasveld over en ziet de ‘vergeten’ drollen over het hoofd. Nog voor het koffiezetten mag ik eerst met een emmerwater, borstel en poetsdoeken alles schoonmaken.
Ik heb wel eens aan een hondenliefhebber gevraagd waar hij zijn behoefte doet. “Thuis natuurlijk”, was het verbaasde antwoord. Dan lanceerde ik mijn tweede vraag: “En die behaarde gast van je dan, doet die het thuis niet? Vreemd!”.
Hondenbezitters vinden het niet meer dan normaal dat hun huisdier het bij mij voor de deur doet. Nu de zon al vroegtijdig aan de horizon verdwijnt mag blijkbaar de drol blijven liggen. Niemand ziet het immers, de lafaards. En… ja het is heus waar… ik hoor vaak genoeg “ik betaal hondenbelasting!” Alsof je daarmee het opruimen hebt afgekocht. Wat een volk.
Mijn camera is zeer lichtgevoelig en dat weten die domme dozen niet. Zodra de maan aan de hemel rijst wordt plots vergeten wat de bedoeling is van de zakjes. Lapzwansen, noem ik die zielige drollensjouwers bij daglicht. Iedereen is een huisdier gegund blijft de vraag waarom moeten die bij iemand anders voor de deur hun behoefte doen? Nog erger, waarom wordt na zonsondergang vergeten om de troep op te ruimen? Werkelijk de achterlijk voor woorden. NONDEDJUU