15 sep VITAMINE  D   1871

11 maanden wachten en yep daar lag ik weer in volledige vakantieritme, kleurig uitgedost op een van de vele cala’s van een Spaanse Costa. Mottig gewerkt, kapot door stress en toe aan een portie vitamine D. Even afstand van het dagelijkse leven waarin tal van vervelende mensen leven die ik graag een middag zou waterboarden…  Ach, relativerend lijkt me een vakantie toch een veiliger idee.
Bij de landing keek ik door het piepklein raampje naar beneden en zag de zee overgaan in strand direct gevolgd door een landingsbaan. Als eerste popten kleurige parasols op van duizenden zonaanbidders, zwemmers en brandingwandelaars. Zien en gezien worden, te zielig voor woorden. Gelijk nam ik een besluit, want dat gekrioel op het strand was iets te veel voor me. Ik zocht ruimte op onontdekte plekken en geen obsessieve modeshow van ongeschikt bevonden derderangs modellen op een rumoerig zandstrand. De zwembandjes rond te bolle lijven kun je makkelijk zonder bril tellen. Trouwens de tattoos ook. Waar halen ze zoveel inkt vandaan? En dan nog de bodybuilders met Heineken bellie ze zijn er meer dan wenselijk.
Twee uur later zat ik aan een piepkleine verborgen baai zonder ligstoelen geen Portugese oorlogsschepen noch haaien. Het eerste dat mijn aandacht trok was een of andere nimf die uit het water verrees en het strand naderde. Met haar aankomst werd de omgeving schaduwrijk. Ik keek de andere kant uit, hier had ik geen zin in. Ze verdween weer snel.
De westerse wereld is eigenlijk absurd verwend en snoept, eet en drinkt de hele dag door. Ze zijn door suikers zo opgefokt dat ze constant hard en snel spreken, en zich zo manifesteren in hun directe omgeving.
Ik distantieer me graag van de meute en zou het liefst een onbewoond eiland aandoen zoals schipbreukeling Robinson Crusoe enkele eeuwen geleden overkwam. In dit woke tijdperk waar je bij alles moet nadenken kan niet veel meer. Oben ohne, is een zeldzaamheid door preutsheid. Toch was er een blij ei in mini slipje die een paar keer richting ozonlaag sprong waarbij haar bevrijde borsten applaudisseerden ter hoogte van haar navel. Soms heeft woke ook voordelen; er worden me veel onappetijtelijke beelden onthouden.
De hitte die me in zijn greep nam noopte me toch het afgelegen water in te gaan. Ik dook onderwater en bleef zo lang mogelijk beneden, heerlijk gescheiden van alles wat mensheid heet. Zo lekker, zo rustig zou verkoelend. Jammer dat we niet zonder zuurstof kunnen. Even later lag ik ingesmeerd met factor 50 op mijn traag leeglopend luchtbedje. Ogen toe, oordopjes in muziekje aan, en gratis vitamine D slurpend van de koperen ploert. Totaal afgezonderd van de akelige wereld om me heen, dat is het ware leven. NONDEDJUU !!!