29 jun STRESS 1860

Voor de krantenboys is de komkommertijd aangebroken. Een zomerse periode waarin weinig nieuws op de burelen dwarrelt. Twee maanden lang is de gedrukte krant dunner en telt het digitale aftreksel minder bytes. Wat resteert is de werkdruk om de lege pagina’s te vullen. Heeft u al eens boven een leeg A4’tje gehangen met de opdracht er een mooie tekst op te knallen? Mijn column heeft juist het probleem dat er te veel onderwerpen zijn die om aandacht schreeuwen. Dan slaat de keuzestress toe. Gelukkig toveren de vakantiemaanden bij mij juist ontspanning. Als pensionado laat ik me niet meer gek maken. Wel kan ik grinniken om de stress bij anderen, want dat herken ik als geen ander uit mijn 50-jarige carrière. Opvallend is dat er tegenwoordig meer types stress zijn ontwikkeld door een soort competitief gedrag in de vrije tijd. Wie verdient het meest, rijdt de vetste auto, kan het verst plassen, heeft de mooiste vrouw, de slimste kinderen en gaat op vakantie naar de meest exotische bestemming? Gelukkig voelt dat als gepasseerd station voor mij. Ik ben een tevreden man die elke week een vloekcolumn mag schrijven en verder probeert met een glimlach gezond te blijven. De ANWB kopte in de krant dat veel Europese hindernissen bedwongen moeten worden onderweg naar de camping ergens in een warm oord. Ik wil niet met hen ruilen en ook hitte heb ik voorlopig meer dan zat thuis al.
We zijn massaal druk met stressvol ontspannen. Eerst drie maanden zoeken naar de perfecte vakantiebestemming, daarna zes weken klagen over files, overvolle luchthavens, vertraagde vluchten, verloren koffers en een campingplek waar de buurman zijn partytent precies een halve meter over de grens heeft gezet. Dan vertel je quasi monter maar totaal uitgeput hoe fantastisch deze vakantie weer was.
Ondertussen draait de wereld gewoon door. Er is oorlog, de prijzen stijgen vrolijk verder, het stroomnet zit voller dan een all-inclusive buffet, boeren liggen overhoop met de overheid, asiel blijft een hoofdpijndossier en in Den Haag vliegen de politieke vliegen elkaar nog steeds in de haren. Maar gelukkig opent het NOS Journaal met een ontsnapte wallaby, een zeldzame kwal voor de kust of een hond die kan suppen. Komkommertijd in optima forma.
Sociale media doen er nog een schepje bovenop. Iedereen is succesvol, gebruind, slank en voortdurend gelukkig. De zon schijnt aanhoudend, de wijn ligt klaar en de partner kijkt verliefd. Totdat je erachter komt dat de creditcard maximaal is belast, het huwelijk op omvallen staat en de foto’s twaalf keer zijn gefilterd om er vooral een sprookje van te maken.
Ik houd het liever overzichtelijk. Een kop koffie in de tuin. Deze column tikken. Af en toe een stevige vloek op papier. Meer heeft een mens eigenlijk niet nodig. Je kunt je wel overal druk over maken, de wereld trekt zich daar trouwens helemaal niets van aan

Dus laat de ANWB gestaag de zwarte zaterdagen tellen. Laat vakantiegangers elkaar verdringen op de Route du Soleil. Ik zwaai ze vriendelijk uit vanuit mijn schaduwplek in eigen tuin, zonder caravan-, inpak- of luchthavenstress. Stress is tegenwoordig geen kwaal meer, maar een statussymbool geworden. Wie nergens druk over is, zal wel geen druk leven hebben.
Slecht één vorm van stress blijft mij achtervolgen. Staan bier en rosé in voldoende mate koud? NONDEDJUU !!!