15 jun HEMELSLAPEN  1858

Buiten de beroepsprovocateur, Tech-journalist, ex-schaatser en verdienmodel op twee benen Ben van der Burg ken ik eigenlijk niemand die vrijwillig regelmatig onder de blote hemel slaapt. Toch kom ik ze dagelijks tegen. Niet de avonturiers die zichzelf tijdens een weekendje survival denken terug te vinden. Nee, de mensen die na zonsondergang verdwijnen in struikgewas, bosranden, portieken en verlaten hoekjes van onze zogenaamd welvarende samenleving. Bij het eerste daglicht komen ze weer tevoorschijn. Allemaal figuren die buiten de kring van de gevestigde bevolking vallen. Ze vallen in de categorie persona non grata.
De inhoud van hun kledingkast is in een boodschappentas gepropt. Hun berging bevindt zich achter wat groen. Herkenbaar aan een verstopte opgerolde slaapzak, een paar afgetrapte schoenen en enkele bierblikjes met inhoud van een inferieure kwaliteit. Met een plastic tas, een versleten rugzak of een winkelwagentje waarin hun complete vermogen zit opgeborgen, brengen ze zoekend de dag door. Wij noemen ze zwervers. Dat klinkt lekker afstandelijk alsof het een diersoort betreft die spontaan in het wild is ontstaan. Weet dat achter iedere slaapzak een verhaal schuilt. Niemand droomt er als kind van om later tussen de brandnetels te wonen. Meestal begint het heel gewoon: een scheiding, ontslag, schulden, verslaving, psychische problemen of gewoon een opeenstapeling van pech. Meer is vaak niet nodig om van burger tot uitschot te promoveren. En eenmaal buiten de boot blijkt terugkeren moeilijker dan eruit vallen.
De meeste mensen kijken liever weg en houden afstand. De clochards ruiken niet naar Chanel, praten soms hardop tegen zichzelf en passen niet in het plaatje van het gave land dat politici ons al jaren proberen te verkopen.
Het aantal Nederlandse dak- en thuislozen in ons land is inmiddels gestegen tot naar schatting rond 100.000, in de leeftijd 18 tot 65 jaar. Hierin tellen we ook de auto of kraakpand bewoners én personen die gebruikmaken van de te kleine noodopvang. In het dorp waar ik woon ken ik al diverse personen die in struiken en bebossing slapen en de hele dag zwerven. Ik heb niet de indruk dat ze op veel steun mogen rekenen. Mij verbaast enorm onze selectieve verontwaardiging. Graag leg ik dat op tafel:
Wanneer in Ter Apel een paar asielzoekers noodgedwongen buiten slapen, staat politiek Nederland onmiddellijk op scherp. Camera’s, talkshows, spoeddebatten, Kamervragen en deskundigen buitelen over elkaar heen. Maar de Nederlander die al maanden of jaren buiten slaapt? Daar kraait nauwelijks een haan naar. Geen extra journaal. Geen crisisberaad. Geen nationale opwinding. Blijkbaar wordt buitenslapen pas een maatschappelijk probleem zodra er televisiecamera’s bij staan. De man die al drie winters achter het trafohuisje slaapt heeft simpelweg de pech dat hij geen nieuwswaarde heeft. En zo kent Nederland twee soorten hemelslapers. De ene veroorzaakt politieke paniek. De andere ligt gewoon in de regen.
En vooral dat laatste is te zot voor woorden. Nondedjuu !!!