23 mrt ZELFSCAN    1846

Snel wat brood, kaas, gekookte eitjes en zo halen in de supermarkt. Vijf minuten, maximaal zo schatte ik in. Maar zodra je een supermarkt binnenstapt, sta je eigenlijk in een soort handig experiment waar niemand zich vrijwillig voor heeft opgegeven: De zelfscan. Ze hangen in een muur met het opschrift. SCAN UW ARTIKEL ZELF. Bij mij werken die prullen nooit. Piepen, weigeren, onbekend artikel, opnieuw scannen. Ik heb ze allemaal gehad. Die dingen zijn nog dommer dan Frank Lammers in de Jumbo reclame. Kalm blijven denk ik rustig. Straks gooi ik die scanner geërgerd in een rek bij de cola en reken af bij een levend mens.
Plots gaat een kind op standje luchtalarm krijsen omdat het geen chocoladereep krijgt. Niet gewoon huilen, nee – dit is een full surround sound. De ouder kijkt ernaar alsof het een natuurverschijnsel is. “Ja, hij is een beetje moe.”  Te maf voor woorden, het miniatuurtje van pa is gewoon een sirene op schoenen, en wij zijn allemaal de klos.
De supermarktmanager wordt al in elk Loeki-blok weggezet als een halve zool. Hij brengt zijn reputatie zonder schroom in de praktijk en vlucht met eens stapel lege dozen door de plastic deurflappen van het magazijn. Met hem heb ik echt geen match made in heaven.
Dus daar sta je dan met je zelfscan en groeiende irritatie. Ik kijk om me heen en zie het enige bemande bolwerk: kassa 3, die is open. Daar zit een caissière die eruitziet alsof ze al drie levens achter de rug heeft. Ze is de eigenaresse van een uitgroei die inmiddels een eigen postcode verdient en een blik alsof ze al tien jaar geleden ontslag had moeten nemen. Je denkt: misschien is dit beter; menselijk contact. Maar dan ontdek je haar tempo: scannen, stoppen, kijken, zuchten, nog eens scannen. “Dat is dan… eh…” Ze staart naar het scherm alsof het hiërogliefen zijn. Rekenen is optioneel geworden en fysiek wisselgeld een avontuur.
Na twee klanten wordt het bordje DEZE KASSA GAAT DICHT op de band geschoven. Het mens heeft koffiepauze terwijl ze net terug is van de vorige. De hele rij achter me, en ik, moeten naar het zelfscan gebied. Hier loopt ook alles in het honderd. Het piept, kraakt, weigert en geeft signalen. Ondertussen zie je de klanten van haarkleur verschieten door diepe ergernis. Er moet een stagiair komen om het op te lossen. Die heeft het zweet op het voorhoofd staan vanwege zijn gebrekkige troubleshooting tools. Eindelijk ben ik zover en wil afrekenen, de pinpas hangt al in de lucht, ik wil naar buiten…  Nee hoor, steekproef. De zwetende medewerker met vettig haar haalt de hele tas leeg, scant opnieuw en geeft zijn akkoord. Het ventje is nog niet verdwenen of ik krijg ook nog een leeftijdscontrole omdat ik een flesje wijn heb… Even overweeg ik die fles te ontkurken om zo mijn bloeddruk onder controle te krijgen maar laat dit achterwegen. Soms doet een heel goede vloek alles vergeten: NONDEDJUU!!!