04 aug 1813    VLUCHTSPIJT

Vroeger ging ik vrolijk met vakantie, nu onderga ik die ellende. Tientallen jaren geleden was een vakantievlucht een heerlijk begin van twee weken weg bij de baas. Nu werk ik liever door bij de baas dan deel te nemen aan de actuele massaverplaatsing van lomperiken per vliegende, toeringbus. Spanje, zee, zon, sangria het hele Iberisch buffet wacht op de luidruchtige biertoeristen. De ellende begint op  Schiphol, tja dat is gelijk een domper te vergelijken met romantisch tafelen in een frituur. Op de luchthaven heerst de hel van de wachtrij, de bron van alle miscommunicatie, de plek vanwaar de bagage eerder op bestemming is dan de eigenaar.
Opdracht was om er drie uren van te voren te zijn. Waarom? Geen idee. We waren er zelfs vier uren eerder. Schiphol lijkt inmiddels een soort escape-room te zijn geworden maar dan zonder kans op winnen. Beveiligingscontrole verlopen amateuristisch in de vorm van wachten, tas controleren, dan alsnog naar de verkeerde uitgang gedelegeerd. Pak de douanebeambte. De uitstraling van een hartpatiënt met COPD die brommend, traag, oververhit en paniekerig op ontploffing staat. 3x riem af en weer om mikken, zakdoek uit de zak, fouilleren, zijn zweet hing op mijn huid, schoenen uit en door het poortje. Kennismaking met een snuffelhond die gelijk met zijn natte slijm in mijn kruis dook i.p.v. mijn handbagage ging snuiven. Ondertussen neemt in het mensenwalhalla de reuk van mensenvlees toe. Jengelende kinderen bereiden me voor de deur van de vliegende dwangbuis alvast voor op een helse vlucht. Snel naar een druk bezocht restaurant waar enkel gekleurd en Engels sprekend personeel de bestelling aan neemt. Binnen 1 minuut heb ik twee waterige cappuccino met een vettige croissant voor een bedrag waar ik makkelijk een tweede hypotheek voor moet opnemen.
Chronisch tuur ik naar het scherm met vluchtinformatie. Dan aanvullende informatie, gekraak, halve woorden, technisch Engels, wegvallende zinnen; het lijkt wel of ze een stotteraar door een ratelende ventilator laten gillen. Om me heen schieten mensen omhoog en beginnen hun koffers te duwen. Waarvoor? Ik verlang naar huis lekker onderuit gezakt, gin-tonic in de hand en oordopjes tegen de buis van Eustachius geklemd. Niemand die me lastig valt. Heerlijk. Helaas is de werkelijkheid anders; mijn humeur staat op ontploffen, de telefoon is nagenoeg leeg en iedereen holt aan me voorbij. De vakantievluchten 2025 vallen niet onder het hoofdstuk UITSTAPJE, maar onder de noemer BEPROEVING. Ik trek de conclusie dat de vliegwereld wordt geleid door een aantal ADHD stagiaires  van de avondopleiding -creatief fröbelen-.
Gegarandeerd dat ik volgend jaar lekker in mijn vertrouwde, gezellige tuin vakantie ga vieren. Zonnebril op, zwembroek aan, voeten in een bak met water, ijskoud gerstenat of gefermenteerd druivensap. Alles binnen handbereik. Radio op chill-muziek en een ventilator op standje Sahara. Bij elk vliegtuig dat over mijn kruin vliegt roep ik ‘Salut’ en neem een slok. Dat is stressvrij, betaalbaar en gezellig vakantievieren. Over het weer hoef ik me geen zorgen te maken. Onze aanval op het klimaat heeft ook zijn voordelen: te gek zomer weer! Geweldig toch?!  NONDEDJUU !!!