07 okt TELOORGANG   1770 

Sinds de invoering van de E-mail is PostNL tanende. Eerst werd met een hakbijl de oude vertrouwde, correcte, stabiele en goudeerlijke postbezorger met congé gestuurd. Vervolgens werden huisvrouwtjes, langdurig werklozen, en anderen die om een of andere reden het arbeidsproces nog niet gevonden hadden, aan het sorteren en verspreiden gezet. Dat vond ik geen succes. Want sinds de eerste jaren van deze ontwikkeling heb ik mijn buurtgenoten goed leren kennen. Elke dag gingen we van deur tot deur om als in het kwartetspel, de post te ruilen. Iedereen had er wel een paar enveloppe tussen zitten die verkeerd bezorgd waren.  Welk talent mankeert weet ik niet; of ze kunnen niet lezen, of de fietsremmen doen het niet, of ze weten niet in welke straat ze zich bevinden, of ze willen snel thuis zijn. Ik weet niet welk mankement de boventoon voert. Feit is wel dat de laatste jaren de prijs van de postzegels sneller stijgen dan de vaart die de brief heeft om bij jou in de brievenbus te landen. Dit kan gewoon niet meer. En wat denk je dat de directie van PostNL doet? Ze stellen voor om een dag langer te mogen doen over het bezorgen. Nou tante post, dat gebeurt al! Vreselijk gewoon. We moeten aan portokosten telkens meer betalen en het aanleveren wordt minder, áls je het poststuk al krijgt van je buren.
E-mail schijnt de boosdoener te zijn. Daar zit een kern van waarheid in. Toch waag ik te roepen dat ik het veel romantischer vind om een brief of kaartje te vinden op de deurmat. Daar kan geen elektronisch mailtje tegenop. Ik ben dan ook nog van de kartonnen Kerstkaarten en felicitaties. Straks liggen alle kaarten weer pontificaal rond de Kerstboom. Hierbij wil ik wel opmerken dat de hoeveelheid afneemt. Logisch, zou Cruijff zeggen. Ondertussen zijn de postzegels duurder dan de kaart en meestal moet je er zeker twee opplakken omdat een unieke kaart overgewicht heeft. Vroeger repte er niemand over als je de 20 gram oversteeg. Nu breekt de hel los en krijg je een verzoek tot bijbetalen. Een paar weken terug werden op tal van plaatsen in het land de Oranje brieven verzamelboxen verwijderd. Ik weet nog drommels goed dat bijna in elke straat een rode bus van de PTT stond. Nu moet je mijlen ver lopen en zoeken om er nog een te vinden. Jongens waar zijn we mee bezig? Gelukkig doorziet de overheid de noodzaak van een goede postbezorging en let er beter op; zeggen ze. Helaas heeft dat nog geen vruchten afgeworpen. Wel toenemende ergernis. Het is gewoon een zooitje in mijn ogen. Daarom trekken wij een week voor Kerstmis de stevige schoenen aan en stoppen alle Kerstkaarten gewoon zelf in de brievenbus van de geadresseerde. Zo masseren we onze gezondheid, doen geen aanslag op de beurs en weten zeker dat deze post correct is bezorgd. NONDEDJUU !!!