19 aug JIMI HENDRIX 1763

Op een Berlijnse markt, gelokaliseerd op een plek waar ik zonder nadenken zo zou willen nestelen, kocht ik ooit een poster van een van mijn jeugd idolen: Jimi Hendrix. De linkshandige gitaarvirtuoos die zijn techniek botvierder op o.a. een legendarische Fender Stratocaster, schreef ondanks zijn korte leven, muziekgeschiedenis. De snarensprinter stierf jong in het Samarkand Hotel in Londen op 18 september 1970, hij was 27-jaar. Nooit werd uitgezocht waarom hij al zo vroeg naar de muzikale hemel vertrok. Geruchten delen de fluisteroorzaak dat hij is gestikt in zijn braaksel nadat hij een overdosis slaapmiddel (iburaten) tezamen met rode wijn in zijn slokdarm had GEGOTEN. De juiste omstandigheden van zijn dood zijn nooit opgehelderd. Hij voegde zich met de vroege dood op 27 jarige leeftijd in een historische lijst van aanbeden artiesten die in de sixties en seventies de hitlijsten in hun macht hadden met hun fenomenale tijdloze en machtig mooie muziek maar niet ouder werden dan 27 jaar.

Jim Morrison, Janis Joplin, Kurt Cobain, Amy Winehouse, Brian Jones en Jimi Hendrix, allemaal gebruikten ze drugs zoals LSD, heroïne, slaapmiddelen, alcohol en meer. Rond hun dood hangt een behoorlijk snufje mysterie. De grote vraag is: werden enkelen de dood in geholpen?

Terug naar de sfeervolle markt in de Duitse hoofdstad Berlijn. Daar hing nog een hippiesfeer en de standhouders hielden de indruk levendig dat we allemaal 50 jaar jonger waren. Ook de bezoekers en niet te vergeten de handelswaar hielpen deze utopische sfeer gestand houden. De geur van wiet was onder elk dekzeil gevangen en binnengedrongen in elk product dat te koop was. Jointjes hingen onverbloemd aan lippen. Al snuffelend met een brede grijns kwam ik de Hendrix poster tegen die decennia geleden ook in mijn jongenskamer hing. Alleen mijn exemplaar kwam uit een maandblad en was verminkt door lelijke vouwnaden. De Berlijnse afdruk was ongeschonden en toch afkomstig uit de sixties. Formaat 50 x 70 full color en op  glanspapier gedrukt. Dit unieke exemplaar wilde ik echt hebben al koste het dertig euro. Voor iets meer dan tachtig euro werd dit relikwie zonder enige terughoudendheid van mij. ‘Hoe pakken we dit in’, vroeg ik bezorgd alsof ik een museumwaardig vaasje  uit een Egyptische Pyramide had gekocht.  Gevat zei de verkoper met rastahaar tot zijn knieën: “Ik zal er een mooie origami van maken, dan kun je hem zo in je portefeuille meenemen”. Met moeite toverde ik een glimlach en keek rond naar bescherming voor mijn exclusieve aankoop. Uiteindelijk kocht ik er een kartonnen koker bij. Een kind kun je niet blijer maken dan de scribent van dit stukje.

Nog uren heb ik op de markt zitten nagenieten met de koker als verliefd, tussen mijn benen geklemd. Onlangs werd een van de gitaren van Jimi te koop aangeboden. Ik werd wild, niet meer voor rede vatbaar, dat elektrisch kleinood wilde ik heel graag hebben. Daarom startte ik een onderzoek en toog naar de veiling waar het instrument met historische waarde werd aangeboden. Al vrij vlot stond ik met beide benen weer op de grond. De prachtige rechtshandige maar links bespannen gitaar ( er bestonden geen linkshandige gitaren destijds) ging voor bijna 2 ton naar een man in drie-delig-grijs. Dagen was ik er kapot van.

Terug naar mijn poster. Trots als een pauw liep ik door Berlijn terug naar mijn hotel. In een etalage spiegelde mijn postuur en zag dat ik ongenaakbaar was met die verpakte pracht poster in mijn handen. Plots draaide de hele wereld. Het duurde even tot ik me realiseerde dat ik languit in een grote gemeentelijke bloembak lag; de posterkoker rolde door het winkeldomein. Haastige voetgangers keken geschrokken. Wat een afgang NONDEDJUU!!!