VETTE SNACKERS      1734

Flanerend door de stad kijk ik naar de mensheid. Wat heeft de schepper toch een groot arsenaal aan excentrieke individuen door de geboortekanalen geduwd. Rare, vreemde, kinky uitslovers, elleboogduwers, slijmballen, matennaaiers en andere kwibussen. Ongelooflijk. De kleren maken de man, zei mijn vader vroeger. Dat gaat nu niet meer op. 80% van het winkelend publiek in deze drukke stad is dik verpakt als een uilskuiken in overmatig dons. Ik zie enkel opgeblazen donkere kleding variërend van slaapzak-jas tot ijsberenmuts, thermische sokken en Siberische snowboots. Oké het is waterkoud en dat is niet prettig dus een extra, wollen sjaal, dikste jas uit de garderobe en oorwarmers passen in januari . Maar ze misstaan door de kleurloze en fantasiearme creaties. Afschuwelijk. Ik kom geen twee aantrekkelijke personen tegen. Klagen wij Hollanders in de zomer over de overvloed aan hoofddoekjes, in de winter klaag ik over het verpakkingsmateriaal dat de Hollanders om zich heen draperen. Opvallend is dat de mensen met een stevige speklaag, zeg maar met een BMI van boven de 35, in T-shirt en korte mouwen lopen alsof de zomer net is uitgebroken. Ondank mijn wollen uitrusting rennen bij die aanblik de rillingen tussen mijn schouderbladen. Bij het passeren van een snackbar met een automatiek-wand verzamelen de record BMI’ers zich en masse. Uit de wind staand bekeek ik van afstand dit schouwspel. Het is verbazingwekkend om te zien hoe snel zulke veelvraten een snack richting slokdarm duwen. Drie keer kauwen, 1x slikken, klaar.  Daar stonden ware zwart-band-snackers te kanen alsof morgen het distributienet afbrandt en we zonder voedsel zitten. Ik zag een professional vanaf een meter afstand een twee euromuntstuk in de betaalgleuf mikken naast de automatiekdeurtjes. Een prestatie van jewelste en dat herhaalde hij gewoon, zelfs toen, ongetwijfeld, zijn honger al lang gestild was. Deze persoon werd die middag door mij persoonlijk uitgeroepen tot wereldkampioen  brokken slokker. Ik kan me niet voorstellen dat een van de grootverbruikers-vetsnacks, ook maar iets geproefd heeft van wat richting maag werd geperst. Dat ging zo ontzettend snel. Ik denk dat, als ik me onder hen meng, ik nog de frikandel of kroket van het kartonnen onderleggertje moet optillen, als zij al een volgend muntstuk in de gleuf schuiven. De eigenaar van het vettige-hap-verkeerspunt, zette nog een tandje bij door in hoog tempo de leeggekomen vakjes te vullen. En de bekroonde snackers op hun beurt, lieten zich niet onbetuigd. Volgend jaar zal de premie ziektekostenverzekering wederom opnieuw stijgen. Obesitasmankementen aanpakken is namelijk vrij kostbaar.  NONDEDJUU!!!

Geen reactie's

Sorry, het is niet mogelijk om te reageren.