NIET ALLES BLINKT   1728

Kerstmis, staat voor de deur. Nog één weekje scheidt ons van dit grootse feest, en ik heb er totaal geen zin in. Wat een onnozel commercieel gezeik is dit toch geworden. Ooit begon het met de viering van de geboorte van God. Daarin gelooft niemand meer en toch vieren we het nog steeds omwille van de vrije dagen en de jaarlijkse familie reünie. De uitbundige versieringen overstijgen de naaldboom inclusief piek, en golft door de hele woning en tegenwoordig zelfs de tuin. Niets is te maf in mijn optiek, wel enigszins betrekkelijk overdreven. Ik fiets van mijn werk een straatje om zodat ik het gestuntel met kitschlicht en andere idiote prullaria in de tuinen, met een bespottelijke blik kan aanschouwen. Collectief doen we voor een gelimiteerd aantal dagen aan t Geloof.
De maffe anti-zwarte Pieten gemeenschap met de titel kickout zwarte Piet, heeft tenminste al 1 sprookje de nek omgedraaid. Ach dat levert toch geen extra verlofdag op. Aan Kerst moet je dus niet tornen, dan gebeuren er ongelukken. Zeker weten. Er telt nu tijdelijk geen stikstof of CO2 probleem. Ook vlees mag je rijkelijk braden en serveren. Het o zo belangrijke milieu gaat kortstondig in de ijskast. Al die beperkende maatregelen komen namelijk nu even niet uit. Alles wordt keurig en strak geregisseerd door de vrouw des huizes. En toch… aan tafel verschijnt jaarlijks tenminste één gast te laat met een slappe smoes. Dit veroorzaakt pijnlijke familie momenten, want om de lieve vrede aan de Kerstdis, wordt er niks over gezegd terwijl iedereen binnensmonds een zware vloek smiespelt. Er zijn andere zwakke ogenblikken zoals gerechten die niet matchen, kadootjes die fantasieloos zijn. Blèrende kinderen die de sfeer mollen of teveel wijn waardoor eindelijk verzwegen waarheden op tafel komen… Het mooiste wijnglas sneuvelt doodleuk als iedereen vertrokken is (en die laatste gast dropt zijn kerstdiner op de stoep voor je woning in verkrampte gebogen houding).
‘Allemaal mee eten’, zei ooit cabaretier Wim Sonneveld over de vriendjes van zijn dochter. Hij prees ze de hemel in waardoor hij doortrapt zaagde aan de poten van de vrijer in kwestie. Het is heus niet allemaal dennengeur en softie Kerstsongs op 25 en 26 december. En dan moet Nieuwjaar nog komen gevolgd door de verschrikkelijkste maand van ‘t jaar, januari. Nee laten we al dat gezeik afschaffen alsjebliefffffff.
Elke Kerstmis loop ik naargeestig naar het toilet, ga op de deksel zitten, laat het licht uit, parkeer mijn gezicht in twee handen en prevel een wens: ‘ Laat de tijd a.u.b. voorbij vliegen zodat ik weer heerlijk in mijn normale levenspatroon kan landen’.  Na vele malen diep ademhalen ga ik met fris gewassen handjes en een fake glimlach terug naar het kippenhok waar inmiddels de kalkoen wordt geserveerd.  Vriendelijk lachend naar het gezelschap denk ik: woensdag mag ik weer naar kantoor. Heerlijk, Nondedjuu!!!

Geen reactie's

Sorry, het is niet mogelijk om te reageren.