BILATERAALTJE  1722

Ondertussen sloeg de koude regen, geselend door de harde wind, op mijn te dun ingepakte lijf. Ik mocht blij zijn dat ik een fikse vetlaag heb opgebouwd anders was ik ter plekke ten onder  gegaan aan de hevige rillingen. Oorzaak was Arriva die met een volle bus aan mij voorbij reed en me gewoon liet staan in de tochtige en lekkende abri. Wat een maf bedrijf is dat toch. Ze rijden volgens mij puur voor de poen en de rest interesseert niks waardoor ze ondermaats presteren. Om het vege lijf te redden werd ik genoodzaakt een taxi in te schakelen. Tien minuten later stopte een prachtige juppencar voor mijn zeiknatte poten. De chauffeur stapte uit en hield een paraplu boven mijn hoofd, alsof dat nog zin had. Hij liep zelf in een colbertje en vroeg waar ik wilde zitten. Lang twijfelde ik niet, er was plaats zat dus voorin naast de uiterst correcte man werd mijn plekkie. ‘Bent u geslaagd’, vroeg de man en keek met serieuze blik naar de aan mijn benen plakkende broek. “Geslaagd?” vroeg ik verbaasd. : “Ja voor het zwemdiploma, want zo te zien komt u net uit het bassin geklauterd”. We schoten beiden in een lach. Voor we wegreden zette de man de verwarming in de hoogste stand. “U kunt wel wat föhn gebruiken”, zei hij begripvol. “Hoe komt u zo verdwaald in de regen?” Gefundeerd met zware vloeken en overdreven  superlatieven gaf ik mijn commentaar op de vervloekte amateurs van Arriva dat voor geen meter deugt. Ingetogen beaamde de taxichauffeur mijn verhaal. ‘Het klopt helemaal hoor”, zei hij gedecideerd. “Ik heb er kortstondig gewerkt en kon niet tegen die klantonvriendelijkheid”. Terwijl ik te drogen hing in de verwarmde leren zetel reden we door de hevige regenbui die menige wandelaar omtoverde tot een visachtig individu. “Bij Arriva rijdt de doorsnee chauffeur zonder toewijding. Het interesseert hem niks, hij rijdt zijn rondje en kijkt op zijn horloge hoe lang het nog duurt voor hij weer naar huis mag. Aan het eind van de maand staat zijn salaris weer op de rekening. Als zelfstandig taxichauffeur moet je maar afwachten wat de maand brengt”. De uitleg van deze taxidriver begreep ik volledig. Hij moet een dure auto af betalen, zijn huur of hypotheek, en alle bijkomende kosten, om een gezin draaiende te houden. De ritprijs is navenant maar de service ook. Bij mijn woning aangekomen stond hij weer naast me en bracht me droog tot aan de voordeur. “Neem een whisky dan blijf je warm en krijg de verkoudheid geen kans”, was zijn uitstekende advies. Dat zou een Arriva-chauffeur niet zeggen. Die zegt niks. “Een momentje”, zei ik tegen de uiterst bekwame chauffeur. Ik gaf hem bovenop de ritprijs een kleine fles Remi Martin. “Die mag je thuis pater maken als herinnering aan deze rit en een zeer tevreden klant. Tot de volgende keer”. Dankbaar liep hij met opgestoken duim terug. Ik zwaaide tot hij wegreed en mompelde zachtjes.: ‘ Zo kan het ook, NONDEDJUU!!!’

Geen reactie's

Sorry, het is niet mogelijk om te reageren.