ZWEET-WIJN    1711

Werken in mijn na-zomerse vakantie, het kan heel gezellig en fascinerend zijn, zeker als je zweet wil produceren op een wijnchateau in Frankrijk. We hadden ons aangemeld om mee te helpen voor de jaarlijkse druivenoogst. We lusten hem graag, waarom dan geen verdere verdieping in het product wijn, te beginnen bij de oorsprong. Aanrijden moet je op eigen gelegenheid. Met een volgepakte auto reden we richting Bordeaux, als je dit wil doen, moet je gelijk voor de top gaan, zo luidt ons adagium. Het chateau dat op onze arbeidslust zat te wachten lag op een prachtige berg in een sprookjesachtige omgeving. Kijk daar hadden wij als leken dan weer geen rekening mee gehouden; de wijnstokken vol druiventrossen staan op een heuvel, gericht op het zonnige zuiden. Extra intensief dus want je maakt best veel meters op een dag en als die ook nog eens bergop en zijwaarts schuin zijn. Genade!!! in de nog steeds brandende zon en piekende hitte. “Alles tegen de dorst”, werd de lijfspreuk van een week hard werken. Een paar tientjes per dag waren de verdiensten. Minder dan een 16 jarige rekkenvuller bij Appie. Echter het tekort wordt ruim gecompenseerd met een gratis verblijf, eten, gezellige avonden en niet te vergeten, eindeloos wijn drinken. Nou is dat laatste behoorlijk uitdagend want wie een flesje op een avond pater maakt, kan s ’morgens nog amper op zijn benen staan terwijl er intensieve pluk wordt geëist. De wijnboer was een gezellige gast die er alles aan deed om het ons zo aangenaam mogelijk te maken. Althans zo leek het, want de gerimpelde goedlachse magere chateauhouder sprak geen woord over de Franse grens. Als fanatiek Fransman kwamen Engelse, noch Duitse, Spaanse of Italiaanse worden voor in zijn vocabulaire. Hij leek een beetje op René uit de serie “Allo, Allo”, naast de uitspraak had zelfs het decor soms raakvlakken.
In mijn plukteam zaten Scandinaviërs, Hollanders, Duitsers en Belgen. De plukkers voertaal werd Engels. Na een week waren we kapot, helemaal uitgeput, doorgezopen en voelden spieren waar we het bestaan niet eens van wisten. Onze kleding zat vol druivensap, onze huid was rood gekleurd van de zon en we voelden ons alles behalve jofel. Toch had geen van ons dit willen missen. De terugreis was een ander verhaal… Nondedjuu!!!

Geen reactie's

Sorry, het is niet mogelijk om te reageren.