21 sep WERKETHOS 1872

Mijn vader werkte fulltime als glasblazer; werkweken van 45 uren en de zaterdagochtend. In de avonduren stond hij in de bouw als ijzervlechter. Werken was zijn adagium. Blijkbaar heb ik die werkethos via de genen van hem overgenomen en verder ontwikkeld. Zelf werkte ik 50 jaar ruim meer dan full time. Daarnaast fotografeerde ik en schreef 30 jaar voor de Limburger. Als vrijwilliger was ik betrokken bij de organisatie van vele evenementen tot op hoog nivo zoals een Europees Kampioenschap. Altijd was ik bizzy. Sterker als ik plaatsnam op de bank werd ik nerveus omdat ik niks deed.
Tegenwoordig wil iedereen zo kort mogelijk werken en liefst zoveel mogelijk Incasseren. Vrijwilligerswerk spreekt nog weinigen aan. De werkethos is een ramp in dit land. Ik spreek mensen die max 24-28 uren per week willen werken. Ze zijn constant bezig met de mooie kant van het leven. Feestje hier, vakantie daar, luierdagje zus, lange lunch zo.  Hoe doen die mensen dat? Alles wordt veel duurder en zij regelen het zonder veel inspanning. Hun belangrijkste doel de work-life balans. Heel uitgekookt weet de werknemer dat te lang werken ook de toeslagen onder druk zet.  Ik vond hard werken heel normaal en pakte alles aan.
Tegenwoordig heet zo leven: een probleem. De huidige generatie vindt namelijk dat er meer tijd moet zijn voor het leven dan voor het werk. Alleen moet dat privéleven wel betaald worden. Hoe dan? De werkweek wordt korter, en de wensenlijst langer. Wij gingen vroeger hooguit eens per jaar een weekje met vakantie naar Zeeland. Nu vliegen ze vier tot vijf keer per jaar naar de meest exotische oorden. Als het kan prima. Maar hoe doe je dat? En hoe gaat de werkgever hiermee om?  Zodra hij iemand die drie dagen werkt, vraagt om een extra uurtje langer te blijven lijkt het al bijna onmenselijk. Dat zou zomaar kunnen leiden tot stress. En stress moet je serieus nemen. Een probleem noemt men een aandachtspunt. Een fout is een leermoment. Het ontslag is een nieuwe carrièrekans. Structureel niets uitvoeren…. dan heb je blijkbaar vooral behoefte aan meer persoonlijke lol.
Kijkend van een afstandje vind ik dat de huidige arbeidsethos gewoon een manco heeft: verantwoordelijkheid. Verantwoordelijkheid is essentieel in elk werkproces en in het volwassen worden. Men zal toch een balans moeten vinden tussen serieus werken en privé vol ontspanning in de vorm van vakanties, het gezin, sporten, sociale contacten, mindfulness, Videoland, feestjes en festivals. Dat is het ware leven, anders gaat het totaal fout.
Als zwaar nadeel wil in benoemen dat als je slechts drie dagen werkt, je ook het pensioen naar driedagen opbouwt. Je zal dus op de pensioengerechtigde leeftijd het uitgave patroon ongelooflijk moeten aanpakken.  Anders ben je straks veroordeeld tot de bedelstaf.
Mogelijk bekijk ik het te conservatief. Wij kregen vroeger niet de vraag óf we zin hadden om te werken. We kregen de vraag wanneer we begonnen. Zo ontstond de positieve werkethos. Misschien moet de deelarbeider daar eens over nadenken bij een volgende vakantie. NONDEDJUU!!!