25 mei STAPJES TERUG  1855

Nederland heeft een talent ontwikkeld: alles wat ooit normaal was, behandelen alsof het een exclusieve belevenis is. Neem het fenomeen terrasje pikken. Het is niet meer te doen. Voor 2019 gingen we s ’zomers een paar keer per week van het leven genieten bij de horeca. Het kan niet meer. Voor het geld dat je voor een klein glas bier moet pinnen, verwacht je naast het biertje ook een persoonlijk verhaal over hop, een documentaire over gerst en een handgeschreven bedankkaart van de brouwer. Want tegenwoordig moet je voor drie slokken bier het loon van een half uur werken, afstaan. Gezellig wordt het op het commerciële buitenzitje niet meer. Als je voor een cappuccino, een flet white en twee speciaal biertjes twintig euro moet neertellen dan voel ik me bekocht.

Opvallend is wel dat ik al een paar keer op donderdagavond mijn vroeger geliefde terras totaal bezet door studenten aantref. En ze drinken enkel speciaal bier of wijn. Daarbij zie ik niet dat ze zich beperken tot één rondje. Nee hoor, drie of vier keer verschijnt de ober om de studiebollen te bedienen. Dat doe je toch niet van een avondbaantje vakkenvullen! Blijkbaar zijn ze gezegend met goedgeefse ouders óf de studiebeurs is een vetpot. Anders kan ik dit niet verklaren. Of ben ik tragisch onnozel?

Pak de festivals anno 2026. Jaren geleden waren dit de sfeervolle bijeenkomsten van vooral oudere jeugd die van muziek hield. Pinkpop is een legendarisch voorbeeld. Tegenwoordig lijken het grootschalige experimenten om te ontdekken hoeveel vernedering een bezoeker accepteert voordat hij naar huis gaat.

Het feest begint met de aankoop van de tickets die gelijk je spaarrekening leeg trekt. Toegangsbewijzen van ruim 100 euro zijn doorsnee. Ben je na een veiligheidscheck eindelijk binnen dan mag je de beurs trekken voor de consumptietokens en de huur van een locker. Eindelijk klaar voor een drankje. Standaard valt dat tegen: het bier is kraagloos en lauw, de frisdranken verloren hun prik, vermoedelijk doordat alles al klaarstond sinds de soundcheck. En weet je wat dat smakeloos vocht moet kosten? € 4,50! Wil je dronken worden dan met je vakantiegeld achterlaten.

Heb je honger? Oei, tja, dat wordt pijnlijden hoor. Een patatje met mayonaise en een B-kwaliteit snack kost € 12,-. Ook nu treinladingen aardappelen door overmatige oogst, voor niks zijn weggegeven. Vervelend dat de diskwalificatie van de dranken hier wordt doorgetrokken; de boel is lauw warm, modder vettig en te zout. Andere gerechten die smaakvol worden aangeprezen smaken slechter dan mijn vaatdoek. En ondertussen doen organisatoren alsof ze een unieke ervaring aanbieden. Ze moeten zich collectief schamen.

Feitelijk is een terras niet meer dan een stuk afgezet trottoir en een festivalterrein een weiland met hekken. Zodra het wordt geëxploiteerd gaat het geld kosten. Wij geven tegengas want we constateren niet alleen dat alles duurder wordt, eerlijk, het wordt ook slechter, bar slecht. Conclusie: de prijzen stijgen, de porties krimpen, de service verdwijnt en kritiek wordt behandeld alsof je een misdrijf pleegt. Dan nog zijn er mensen die roepen dat we dit vooruitgang moeten noemen. Ik ben er klaar mee, en geniet in eigen sfeervolle tuin met vrienden, beats en alle drankjes die we in Duitsland hebben ingeslagen. Voor een middagje gezelligheid en hoogstaande lol betaal ik geen drol. NONDEDJUU!!!