27 apr BEHAAGD  1851

Een lintje, u weet wel, zo’n klein stukje stof tussen eremetaal en een speld, geprikt op een ferme borst waar complete levens op worden afgerekend. Nederland in optima forma: we hebben een systeem bedacht voor degene die decennialang stoelen opstapelt in buurthuizen, bingo’s draait voor bejaarden en elk weekend de lijnen kalkt van een voetbalveld… en dan? Niks. Helemaal niks. Geen lintje, geen applaus, hooguit een lauwe koffie en een plak oude cake. Waarom geen openbare dank? Omdat niemand je heeft voorgedragen!
Blijkbaar is de grootste deugd in dit land niet dat je iets voortreffelijks doet voor nop, maar dat het goed omschreven wordt. Je kunt een leven lang de ruggengraat van de samenleving zijn, maar als er geen secretaris of buurvrouw met schrijftalent en een zwak voor superlatieven in de pen klimt, blijf je officieel een nobody.
Dan breekt de verjaardag van de Koning aan. Tijd voor het speldmoment, en onder het toeziend oog van familie en bekenden, zegt de burgemeester: “Het heeft de koning behaagd…”.
Alsof de beste edelman ’s avonds op de bank zit, kopje thee erbij, en denkt: “Weet je wat, die vrijwilliger in Limburg, die verdient vandaag een lintje. ” Nee echt niet. De koning zet enkel een paraaf bij het kruisje, meer niet. Dat is dat is administratief handwerk. Naast de stapel een pak “Verklaring Omtrent Gedrag”-jes, want ja, zelfs voor een lintje moet je eerst officieel bewijzen dat je geen strafblad hebt.
De jaarlijkse lintjes-safari  kan starten. De burgemeester hopt ’s ochtends vroeg langs de adressen van de gedecoreerden in spé. Aanbellen, feliciteren, praatje, decoratie spelden, foto en hup door naar de volgende. Het is geen zwaar eerbetoon, het is meer een logistieke operatie. In het kielzog van de burgemeester met ambtsketting, tref je de leden van het oranjecomité aan. Zij kennen hun plek, knikken plechtig in hun Paasbeste uitdosting en slaan ondertussen de ene na de andere oranjebitter achterover alsof het een medicijn is tegen de realiteit. “Proost, weer eentje!”.  Dat is traditie ja. En daarmee kun je in Nederland alles recht praten. En toch zit aan dit feestelijke circus iets kneuterigs. Men maakt immers toch iemands dag zeer bijzonder.
Alleen is het jammer dat heel veel unieke vrijwilligers over het hoofd worden gezien. Zij acteren in stilte en voltooien elke dag prachtig werk. Helaas zonder lintje, zonder speech, zonder oranjebitter. Gewoon mensen die dingen doen omdat ze gedaan moeten worden. Het zou echt veel beter zijn als onmisbare figuren in de samenleving die onopvallend bezig zijn voor de medemens, alsnog in de spotlights worden gezet. Vertel de inwoners hoe een voordracht verloopt en moedig de verenigingsbesturen aan om hun helden onder de aandacht te brengen. Kijk ook zelf eens om je heen, je zult versteld staan hoeveel mensen zich inzetten voor hun omgeving. Die moeten we koesteren, zeker op 27 april.
Maar we kunnen ook een streep trekken onder dit jaarlijks terugkerend festijn, waar ondanks alle goede bedoelingen van veel mensen met een hart van goud en de inzet van een paard, worden overgeslagen. Laat gemeentebesturen dit eens goed inventariseren en jaarlijks een groteske feestdag voor deze personen organiseren.
Niet alleen hou je hiermee de huidige vrijwilligers aan boord, je kietelt ook anderen om vrijwilliger te worden. Want er gaat niets boven waardering. King Willem zal blij zijn en de personen die het aangaat zeer zeker. Dit beeld meldt zich vrijwel naadloos op mijn netvlies en lijkt me de ultieme oplossing voor alle partijen. Doen dus! NONDEDJUU!!!