09 mrt ZANDBAKSTERREN 1844

Opeens heerst angstige druk in de zandbak die Dubai heet. Het quasi-ballencorps is weer deels terug in de veilige haven van Nederland. Het gaat om het uitschot op de bekendheidsladder. De zelfbenoemde BN’ers die vooral bekend zijn omdat ze zichzelf hallucinant belangrijk vinden en daar gelukkig niemand over hebben geraadpleegd. U kent ze. Altijd pochen en nu smeken. De YouTuber die ooit per ongeluk een filmpje had dat viral ging — waarschijnlijk omdat er een hond of lieve kat in zat — en sindsdien rondloopt alsof hij Spielberg is. De voormalig tv-presentator die tien jaar geleden twee seizoenen een flauw programma mocht maken op een zender die inmiddels failliet is. Nog steeds stapt hij de zaal binnen alsof de rode loper standaard aanwezig hoort te zijn. De knappe meid die te dom is om verder wat te kunnen en daarmee vreemd genoeg scoort. Of de ex-sporter die na een gemiddelde carrière ontdekte dat een (ondeskundige) mening hebben, aanzienlijk minder inspanning kost dan trainen, en sindsdien bij elk praatprogramma aanschuift om open deuren in te trappen met het zelfvertrouwen van iemand die net de Nobel Prijs heeft gewonnen. En ze krijgen nog podium ook om hun kwatjs uit te dragen. Ze vertrokken collectief naar Dubai. Want belasting betalen is voor mensen die écht werken, en Nederland was hen simpelweg te klein geworden. Ik voel mijn grijns al in mijn gezicht groeien. In Dubai werden de lippen opgeblazen tot gevaarlijke proporties, werden rimpels weggepoetst en golfstick aangeschaft voor een sport die niemand ze ooit heeft zien spelen. Elke dag overdadig duur eten in restaurants waar de ober een hogere opleiding heeft dan de Nederlandse gasten. En altijd klaar om voor elke verdwaalde camera acte de préséance te geven.
Vanuit deze te hete zandbak vol wolkenkrabbers en decadente idioterie werden domme volgers dagelijks getrakteerd op zonsondergangen boven de bebouwde woestijn, wijsheden over “authenticiteit” gepost vanuit een penthouse van drie miljoen, en ontroerende verhalen over “de reis die ik aan het maken ben.” Welke reis? Van het zwembad naar het restaurant? De enige reis die deze mensen ooit hebben gemaakt is die van obscuriteit naar zelfoverschatting — en die hebben ze in recordtijd afgelegd. Ondertussen wist niemand meer precies waaróm deze mensen eigenlijk bekend waren. Maar dat deed er niet toe. Bekendheid is echt geen kwaliteitskeurmerk. Het is een besmettelijke aandoening waar je met genoeg lef en een goede filter op je telefoon, ook aan kunt bezwijken.
En nu cirkelen er drones boven het complex der extravagantie en losbandigheid. Plots is de gouden zandbak een stuk minder aantrekkelijk. De manager wordt radeloos gebeld, de app-groepjes ontploffen en elk contact in de telefoon wordt afgebeld voor een vliegtuigstoel. Het valse gevecht is begonnen, want de zelfverwenning is even niks meer waard. Want als puntje bij paaltje komt bestaat het volledige netwerk van een C-BN’er voornamelijk uit mensen die ook zo snel mogelijk weg willen.
In Nederland wacht de keiharde werkelijkheid. Geen productieteam dat je in een goed licht zet. Geen algoritme dat je gezicht dagelijks opdringt aan mensen die er niet om hebben gevraagd. Plots rijst de vraag die ze altijd angstvallig hebben vermeden: welk kunstje kan ik nu eigenlijk écht? Voor het eerst in hun zorgvuldig gecureerde leventje voelen deze quasi-sterren iets wat lijkt op druk. Een volstrekt nieuw en uitermate ongemakkelijk gevoel voor mensen die altijd alles cadeau hebben gekregen. Welkom terug, hopelijk vertrek je weer snel.  NONDEDJUU!!!