06 okt New York  1822

Dit jaar viel mijn vakantie veel later dan normaal. Sterker, ook de afstand die ik moest overbruggen was groter dan mijn voorstellingsvermogen. JFK-airport was de bestemming, het grootste vliegveld van New York. Alle indrukken die ik daar in tien dagen opdeed moeten nog op hun plaats vallen. Het was groots. ‘Giant’, zou de Amerikaan zeggen. Het merendeel van de bevolking is vriendelijk en helpt je over elke vraag heen met een pasklare oplossing of … ze zoeken het voor je uit. We zaten centraal in het moderne en rijke Manhatten. Meerdere keren per dag moest ik met mijn hand de mond dicht duwen. Alles is big, groter, grootst. Overal heerst kermis in uitingen. Zo bezit Time Square in één straat en pleintjes meer beeldschermen dan ik ooit in mijn leven heb gezien.
En toch zag ik ook honderden mensen die noodgedwongen op straat sliepen, mensen met psychische problemen die staan te schreeuwen tegen fantoom beelden. Bedelaars die smeken om een paar dollar. Allemaal gasten die als uitvallers gezien mogen worden in een stad als the Big Apple. Ze hebben gewoon pech gehad en niets of niemand die ze opvangt. Ongelooflijk. Door de straten rijden gigantische auto’s waar ik met mijn 1,80 niet overheen kon kijken. Maar ja een liter benzine kost er maar 55 dollarcent. Dat is 25% van ons tarief!  Een eenvoudig ontbijtje kost gewoon 30 dollar. Een lunch ligt een stapje hoger en een diner overstijgt makkelijk de 60 dollar en dan heb je echt geen bokkesprongen gemaakt.  Goedkoper zijn elektronica en kleding. Gebouwen krabbelen daadwerkelijk aan de wolken. Er is één ding waar ik ongekend kippenvel van kreeg: het WTC memorial en museum. Dit heb ik nog nooit gezien en daarvoor verdienen de Amerikanen een giga pluim. Waar ooit de World Trade Center gebouwen stonden is iets onder de grond ontwikkeld dat zo indrukwekkend is dat ik er uren stil en bedeesd van ben geweest.
Daarna kon ik enkel met een emotioneel piepstemmetje zeggen: NONDEDJUU!!!