28 jul 1812 DURE GASTEN

Nederland zet zichzelf hoog op de kaart als het om de verzorgingsstaat gaat. Mag ik wagen te twijfelen of dit euforisch gedachtengoed wel klopt? Een voorbeeld; je valt met de fiets en je eindigt met schouderklachten in het ziekenhuis. Al snel blijkt dat je geen blauw bloed hebt, dat je ook geen topsporter bent maar wel een respectabele leeftijd aan tikt. Deze drie conclusies leiden er toe dat je moet wachten op je beurt of je nou verrekt van de pijn of niet. Tevens word je al snel afgescheept met een kostenbesparende echo, of röntgenfoto waarop weinig te zien is. Toch moet je geduldig wachten op de uitslag. Thuis ga je ondertussen langs de wanden van de pijn. Nederland vindt zulke aanpak normaal. In België zijn ze wat sneller, hier ga je meestal in één dag door het ziekenhuis, van opname tot MRIscan tot een gesprek met de specialist en gelijk een behandelplan. Dat is nog eens efficiënt werken. Wij betalen ons in Nederland blauw aan de zorgpremies én zorg gerelateerde belasting. Daarin werkt het in België ook totaal anders.
De laatste tijd constateer ik iets wat een verontrustend gevoel bij me opwekt. De groep 50plus is de grootste bevolkingsgroep in Nederland en dat is duur. Investeren in pensionado lijkt een besparingsdoel te worden voor de regering. Bij mij ontstaat de indruk dat de witte jassen gedwee volgen. Alsof het grijze gepeupel er niet meer toe doet. Inkrimpen die geldverslindende gasten. Ik dacht altijd dat ouder worden een voorrecht is. Elke maand krijg ik keurig een aalmoes uit het AOW potje en daarmee eet ik me de maand door, betaal zoveel mogelijk rekeningen waaronder de hoge ziektekostenverzekering en de woekerhuur. Dat is het voorrecht anno nu, blijkbaar. Het wordt nog erger als ik de spreekkamer van een medicus binnenloop en een klacht poneer. Ik voel dat ik dan plots geen patiënt meer ben maar een wandelende budgetsnoeper. Vaak is de uitkomst van een kort onderzoekje:  ‘Ja mijnheer dat hoort nou eenmaal bij uw leeftijd’. Een glimlach en een uitgestoken hand beeëindigen het tienminuten gesprek binnen vijf minuten. Het enige dat een medicus nog doet is googlen naar wat ik waarschijnlijk heb en hoe lang ik nog heb. Soms vermoed ik dat hij een Excel sheet invult met al mijn klachten en dat vanaf 67 jaar de eindconclusie een kolom opschuift van ‘behandelbaar’ naar een van de titels: ‘te oud’, ‘te duur’, ‘berustend’, of gewoon cru: ‘DOR HOUT’.
Het zou me niet verbazen dat voorgedrukte formulieren met de verklaring ‘niet reanimeren’, liggen te wachten op de handtekening van weer een grijs, uit het arbeidsproces gestapt, individu. Ondanks het feit dat deze doelgroep gemiddeld 45 jaar hard heeft gewerkt en heel veel belasting heeft betaald lijken ze nu veel te duur voor de in elkaar zakkende economie. Waar moet dat heen? Keuze uit twee opties, de vlammen of de wormen!  NONDEDJUU!!!