10 mrt ZORGZAAM 1792 

De deur van de elektronica zaak stond uitnodigend open. Eerst had ik de grote etalage met mijn ogen gescand en daarna stapte ik vastberaden de volgeladen zaak binnen. Een snelle blik naar links en rechts en ja hoor, daar stond de indrukwekkende keukenmachine die ik in gedachten had. Aan alle kanten bekeek ik geconcentreerd het machtige apparaat dat vrijwel alles kan, behalve vliegen. Tja die kleur, lila, in mijn keuken, dat zou vloeken. Een beetje neutraliteit zou beter passen dus zocht ik hulp. Vreemd want in de hele verkoopruimte zag ik niemand. Terwijl winkeldiefstal een schandelijk hot item is in deze vreemde dagen, werd hier alle gelegenheid geboden. Niemand te zien. ‘Hallo’, riep ik enkele keren maar er kwam geen reactie. Hulpeloos liep ik naar de infobalie, annex kassa, die in een hoekje was opgesteld. Ik ging er met mijn rug tegenaan staan en probeerde de hele winkel te overzien. ‘Hier kun je met een vrachtauto draaien’, dacht ik bij mezelf en riep nog een keer zo hard als ik kon ‘hallooooo zijn er nog levenden in dit pand??’
Achter mij hoorde ik een zucht en een zwak stemmetje. Stijf van schrik draaide ik me traag om en zag op een laag krukje een jongen voorovergebogen zitten, die tuurde naar een of ander TikTok filmpje op zijn mobieltje. Hij keek niet op of om, totaly gefixeerd op het scherm. Wat is dit? dacht ik. Stomverbaasd tuurde ik naar deze winkelbediende die niet bepaald van plan was om te staken met zijn privéactiviteiten. “Kun je even je leidinggevende roepen”, vroeg ik met iets verheven stem. ‘Nee lukt niet die heeft pappa-dag’. Duidelijk had hij geen intenties om in actie te komen. Hij was zo met zijn telefoon in de weer dat hij onbereikbaar was voor zijn omgeving.
Dit was niet het moment om een heroïsche prestatie van hem te verwachten. Het leek alsof hij al dood en gemummificeerd was. Hij zat daar ongestoord in zijn obscure hoekje domme reels te bekijken. In mijn gezicht was alle bloed verdwenen en in mijn nek gingen de haren omhoog staan. Op zulke momenten moet je met mij oppassen. Naast de streepjescode scanner lagen de sleutels van de zaak. Dat bracht me op een idee. Ik schreef op een stuk papier:
“Geachte eigenaar u wilt ongetwijfeld een mooi leven leiden, winstmaken dus snel van uw voorraad af zijn. Alleen is uw personeel daar niet in geïnteresseerd. Uw bedrijfsleider heeft pappa-dag , hij verwacht dat u rond de 26^ste zijn salaris gewoon overmaakt. De enige verkoper die ik vandaag aantrof in de zaak was druk met alles behalve verkopen. Daarom heb ik in uw belang de zaak gesloten voor hij wordt leeggeroofd. Zelf heb ik de keukenmachine die u ook verkoopt besteld bij een webshop die morgen uitlevert en waar ik met alle egards werd bediend. Die elementen miste ik bij u. U kunt de sleutels bij mij ophalen”. Ik sloot af met mijn telefoonnummer. Het briefje vouwde ik op, sloeg er een nietje doorheen en legde het prominent op de balie voor de geadresseerde baas van deze toko.
Ik sloot de zaak af en ging naar huis. Om vijf over zes brak de hel los en ontving ik na een gesprek en teruggave van de sleutels, een vette kadobon. Blijkbaar snapten the boss en ik elkaar heel goed. Nondedjuu !!!