23 dec VREDE OP AARDE 1781

Terwijl we snakken naar harmonie, botsen machten en zienswijzen. Vooral in deze donkere dagen komen ze volop aan het licht. Werden we vroeger op school klaargestoomd voor Kerstmis met het kerstverhaal; zijn het nu de tuincentra met hun mega Kerstspullenshows die ons in de stemming brengen. Kinderen hebben verder geen notie meer van het ware verhaal. Als ik zie hoe sterk de katholieke kerk tanende is schaar ik Kerstmis onder de sprookjes van Sinterklaas en de Paashaas. Kerstmis 2024 is gewoon een zoetsappige periode waarin vetes soms worden opgeheven, talloze versieringen de woning opsmukken en sommige fanatiekelingen meer licht in de tuin produceren dan een vliegveld rond de landingsbaan.
Ik doe een bekentenis: ik haat Kerstmis anno nu. De maand december met zijn donkere dagen, gezelligheid, lange avonden, muziek en zware rode wijn bekoren me optimaal. Maar de idioterie van Kerst zelf… laat maar zitten. Niemand aan tafel kan het verhaal rond de kribbe in Bethlehem nog oplepelen. Tenzij in flarden. Wat telt is het te dure voedsel dat in overdreven mate op ieders bord wordt gedrapeerd. Pure aandacht voor veel sfeer met Actionlicht, talloze cadeaus uit de failliete Blokker, Chinese kleding van Shein, Wish of Temu, een drank van Gall en Gall of een drankenhal in Duitsland en overmatige Kerstsiersels uit het tuincentrum.
Waar ik naar uit zie zijn de songs die vanaf de nachtmis via NPO2-radio de ether in worden gejaagd. De TOP-2000, singles uit vervlogen dagen die onze memories weer tot leven wekken. Haast elke plaat roept weer een mooie anekdote op. Verhalen uit het leven gegrepen die we haast vergeten waren. Maar het symbolische Kerstverhaal dat gaat over de Kribbe, de ster die plots fel schijnt, Jozef en Maria, de drie wijzen uit het Oosten, engelen die ons navigeren en plenty schaaphoeders met kudde rondom de tochtige kribbe, ontbreekt.
Terwijl nu in het Oosten een staat met een maffe dictator alles in het werk stelt om een stukje land te veroveren in Oekraïne, ten kosten van honderd duizenden doden, proberen wij dat met warme sfeer en uitbundige feestjes te negeren. Wij dromen hier verder en wanen ons in het gebied van vrede op aarde. Ondertussen zijn we één druk op de rode knop verwijderd van algehele verwoesting. Vrede op aarde, een loze wens, want zolang er debielen zijn die de macht grijpen en krijgen, krijg ik geen brok kalkoen door mijn keel, daarbij is mijn nek versierd met een te strak: Nondedjuuke!!!