09 dec MUZIEK BIJ EEN HOOPPAKKET  1779

Eindelijk, de TOP2000 van de NOP is gereed, heerlijk hoewel er één teleurstelling in zit: de nummer 1 plek van alweer Queen. Deze plaat hoort op plek 15 of zo. Heus niet meer op de eerste plek. Toch bezorgt de jaarlijkse lijst me kippenvel. De muziek die op eerste Kerstdag direct na de nachtmis begint gaat door tot de jaarwisseling. Elke plaat roept herinneringen op aan goede en slecht tijden. Elke toon van een oudere single graaft in mijn geheugen en bezorgt me flashbacks met geuren en kleuren. Jammer dat de juweeltjes uit de seventies langzaam worden vervangen door nieuwe deunen die mij veel minder raken. Met de TOP2000 loopt het jaar ten einde.
Oorlogen en vreselijk geweld naderen ons. Wel kunnen we een half miljoen Syriërs , een gratis vliegticket schenken want hun land is veilig verklaard nu Assad is verjaagd. Dus hier hebben ze feitelijk niks meer te zoeken. Ons kabinet rammelt bij elke beslissing over asielzoekers. Er rammelt nog veel meer; neem het vuurwerk dat al volop wordt afgeschoten. Voor de jaarwisseling zelf houd ik mijn hart vast. Het vuurwerk is verworden tot oorlogsmateriaal. Waar moet dat heen?
Ik ga me deze maand volop laven aan de 2000 singles in de muziekbron van mijn jeugdigheid. Muziek en een paar stevig gekoelde glazen speciaal bier, zoals Westmalle dubbel, om de ergernis van het heden te vergeten. Of ik ga moed putten uit foto’s van verloren dagen of van beroemdheden die er nog prima uitzien maar qua kalenderwijsheid veel ouder zijn dan ik zelf. Door al die malle geweldsdelicten all over the world krijg ik een roekeloze geilheid naar mijn eigen jeugdjaren. Wat een heerlijke ontwikkeljaren waren dat. Alles met peace en vree.
In de seventies werkte ik bij een wereldconcern. Ik moest enkele brieven schriftelijk beantwoorden. Dat ging met een elektrische bol-typemachine (zoek dat maar eens op). Overdag rondde ik die opdracht af plakte de enveloppes met een natte tong dicht en  bracht mijn productie naar de postkamer in het gebouw. Daarna ging ik in de theaterhouding, want voor die brieven bij de geadresseerde waren verstreken wel drie dagen. Dan moest die nog beantwoord worden en retour gezonden. Minimaal 1 week moest ik op de reacties wachten.
Waarom we nu zo gejaagd en opgefokt zijn? Welnu in de ochtend reageer je op een E-mail en binnen een half uur heb je antwoord en moet je weer actie ondernemen. Nochtans dat wordt er van je verwacht. Verwacht wordt dat je de hele dag door interactief bent.
Ik ontloop alle discussies op TV, eindeloze gesprekken over de waan van de dag. Te veel ja-knikkers en leeghoofden zonder bijdrage aan de talktafel. In kranten blader ik door naar luchtig nieuws, kruiswoordpuzzel en andere gein. De voorpagina en de eerste binnenpagina’s ontwijk ik, anders krijgt de haarverf de toenemende grijze dos niet meer bedekt.
Toch bereikte mij het nare verontrustende nieuws in schoolengels, uit de mond van de keurig gekapte Mark Rutte. We moeten een noodpakket aanleggen met water en voedsel. Ook dat we beducht moeten zijn voor aanvallen op onze elektriciteitscentrales. Het westen kan worden aangepakt door zo alles plat te gooien. De Navo schiet wakker en wakkert angst aan. Daarom kan naast een noodpakket ook een voorraad batterijen en kaarsen en vooral dikke kleding in de winter geen kwaad. Met een vette vloek probeer ik me staande te houden in deze onzekere tijd. Laten we het een HOOPpakket noemen. NONDEDJUU!!!