04 nov TEGENSTELLINGEN  1774

Mijn ochtend ritueel is niet bepaald een equivalent voor de rest van de dag. Half zes loopt mijn wekker af… eerlijk: dat is geen kattenpis. Zeker als je bedenkt dat ik rond half één in de nacht geen ‘nee’ kan zeggen tegen nog een half glaasje rode wijn. Dat opstaan is het gevolg van het fenomeen dat ik als pensionado geen afscheid kan nemen van het arbeidsproces. Een klein bedrijf uit de nood helpen als vliegende keeper leek me wel wat. Gewoon ff bewijzen dat ik nog niet rijp ben voor een duik achter de rode Oostenrijkse geraniums. En toen buitte zo’n gewiekste bedrijfsleider mijn idiotisme volledig uit. Eerst moest ik omscholen. Met een vette auto voorzien van alle gemakken en features rij ik thans taxi en voer fantastische gesprekken met mijn passagiers. Ook hier een tegenstelling want buiten de auto is het druk en lijkt iedereen bizzy met vooral zijn telefoon Zulks geschiedt al rijdend op de fiets, brommend, auto besturend of in hoog wandeltempo, afgesloten van de omgeving door oordoppen met 100% noice-cancelling. Het individu is verworden tot een zelf geschapen Rémy in een bedrijvig straatbeeld. Ondertussen praten ze met levende wezens op afstand maar negeren de mensheid voor hun neus. Men leeft nurks en egocentrisch in zijn of haar eigen bubble.
Vandaag liep de werkdag aan mijn kant totaal anders dan verwacht. Fris en monter stond ik tijdig onder de douche terwijl de maan nog de overhand had. Beneden aan tafel las ik as always de krant, en dronk bruine pruttel van Braziliaanse komaf. De avond ervoor hadden we bezoek en die vriend draaide een jointje voor later. Ik rook niet en verwende mijn behoeftes met een weinig chocola bij rode wijn. Een aanrader. Het werd erg gezellig.
Vanmorgen trof ik verdwaalde kruimeltjes op tafel die ik identificeerde als chocolaresten. Ik dropte ze in de pindakaas die mijn boterham belegde. Dat had ik niet moeten doen. Twee uren later werd ik misselijk, de wereld tolde rond en de inhoud van mijn maag zocht naar ontsnapping langs de oorspronkelijke ingang. Geen idee wat me overkwam en waar ik dit had opgelopen. Het leek me niet verstandig om verder te rijden. Dit voelde echt niet goed. Ik meldde me ziek en dook in bed. Gelukkig bleef de emmer die uit voorzorg naast mijn ledikant stond, leeg. Pas in de late middag keerde alles terug naar de normale stand. Na weer een douche voelde ik me als vanouds en ging aan tafel zitten. Er lagen nog steeds een paar kruimels die ik wilde opvegen… bij nadere bestudering viel het kwartje en werd alles duidelijk. Het fijne spul was geen chocola maar gemorste wiet. Dat spul blijkt dus aan mij niet besteed, terwijl anderen er bij zweren. Zelfs op iets oudere leeftijd kun je nog heel veel leren. NONDEDJUU!!