16 sep STRANDPIJN 1767

Aan een eettafel op de romantische plek van een hagelwit droomstrand nam ik plaats. Sigaar van mijn favoriete merk, waar ik me al poosje op verheugd had, toverde ik tevoorschijn. Stevig trekkend aan de bruine sigaar, sloeg ik de menukaart open en bestudeerde de culinaire gerechten en piekende prijzen. Het zeebriesje blies door het haar en mijn laatste vlammetje doofde. Geen vuur. Alle tafels waren bezet door niet-rokers alleen een gezette man -type succesvolle zakenman- met een wulpse, veel jongere vrouw, zat aan een nasmeulende asbak. Geen enkel geluid ontsnapte aan hun tafel. Al heel lang bij elkaar, schatte ik het stel in. Hij had bier en cognac, zij een pina colada. De gezette vent tuurde over zee als een kapitein die alle oceanen al onder controle had en zuchtte menigmaal somber. Zij speelde gedreven en kundig met haar iPhone. Geen woord werd gewisseld. Aan hun kleding en verzorgd uiterlijk  kon ik afleiden dat er geen geldgebrek was. Een creditcard en een autosleutel merk Porsche onderstreepten mijn conclusie. Ondanks de vermeende rijkdom was er relationele armoede. Op de hoek van de tafel naast de streng ogende vrouw lag een zilveren aansteker. Die mocht ik even lenen om mijn Cubaan opnieuw te ontsteken. De vrouw bleef geconcentreerd haar digitale beelden bestuderen en maakte een paar selfies. Haar man had er geen oog voor, hij was duidelijk in conclaaf met zijn innerlijk. Hij stond op een kruispunt in zijn leven. Soms tuurde hij omhoog naar daar waar de hemel zich moet bevinden. Je zag duidelijk dat hij de vlammen van de hel voelde. De twee tafelgenoten vormden geen liefde meer voor elkaar.
Terwijl ik genoot van mijn sigaar ontstond aan hun tafel een discussie in het Duits. Ik had gelijk, het stel was in oorlog. Zij mekkerde plots dat ze er niks aan vond, haar voorkeur was om met vriendinnen op vakantie te gaan. Ik keek naar haar ringvinger en ontdekte een joekel van een trouwring versierd met een bovenmatig aantal glimmende stenen. Hij droeg de sobere uitvoering aan zijn dikke vinger. Weer doofde mijn sigaar. Geërgerd constateerde ik dat dit niet het moment was om vuur te vragen.  “Ich habe nur ein probleem”, zei de Duitser met vol volume alsof hij alleen met haar op deze idyllische plek vertoefde. “Und das bist Du!” Vuur schoot uit de open gesperde ogen van de vrouw. “Ich? Du bist das Problem in dieser Ehe, die ich mit meinen Freundinnen verlassen möchte. Dann werde ich wenigstens Spaß haben. Du möchtest einfach nur entspannt auf einem Stuhl faulenzen. Du kommst nicht auf tolle Ideën, um gemeinsam etwas zu unternehmen”.
“Nein, Du bisst der Inbegriff von Initiative. Du sitzt ständig mit deinem Telefon in der Hand und möchtest nur einkaufen gehen. Ich habe für heute Abend das beste Restaurant dieser Insel reserviert. Soll ich es absagen? Dann kannst du mit diesen verrückten Mädels gehen. Ich mache es gerne!”, antwoord de man woedend; zijn hoofd werd rood van opwinding.
Plots sprong de vrouw als door een wesp gestoken op, nam haar tas, aansteker en handy en met grote passen verliet ze het terras. Vele ogen volgden haar vertrek. Woest en vreselijk opgewonden keek hij stuurs over het blauwe Mediterrane water.  Na een paar tellen durfde ik nogmaals om een vuurtje te vragen, per slot van rekening moet de sigaar branden. De man stond op toverde uit zijn zak een plastic reclame aansteker en liep met zijn creditcard naar de bar. Met een halve liter bier en 2 jonge klare keerde hij terug. Hij was not amused. Voor ik het restant van mijn sigaar had genoten, dronk hij alle glazen leeg en vertrok. Hoe dit avontuur is afgelopen kan ik best invullen. Ter ondersteuning weet ik zeker dat de equivalent van mijn lijfvloek veelvuldig voorbij kwam: NONDEDJUU!!!