09 feb OLYMPISCH PRESTEREN 1840

Weken was ik er op gefixeerd, mijn agenda hield ik maagdelijk, en in huis wisten ze dat ik niet aanspreekbaar was. Prachtige beelden met heel veel drones, daar keek ik naar uit. Bij de openingsplechtigheid van de 25^ste Olympische Winterspelen zag ik Nederlandse atleten als een zooitje ongeregeld met voorop shorttracker Jens van ’t Wout en skeletonster Kimberley Bos. Jens droeg de vlag in Milaan, terwijl Kimberley dit deed in Cortina d’Ampezzo. Het duurde en het duurde. Uiteindelijk keek ik teleurgesteld naar Netflix. De NOS heeft op radio en TV een heel leger aan presentatoren, verslaggevers en analisten ingezet om verslag te doen van het vierjaarlijkse ijs- en sneeuw spektakel. Een van de verslaggevers is Dione de Graaff. Haar vind ik een overenthousiast huppelkutje en van Erben Wennemars word ik op een ADHD-spoor gezet waar ik vervolgens niet mee uitkom. Zo kan ik geen koffie uit de keuken halen zonder te morsen. Wat Erben vertelt weet ik niet doordat al mijn aandacht uitgaat naar zijn gestotter. Het is ook goed dat ik van hem niet alles meekrijg want hij is overmatig gefocust op zijn zoon Joep, die ook deel uitmaakt van het NL-team op het ijs. Jongens kom op, na een paar dagen hebben we nog geen medaille gewonnen terwijl de verwachtingen overdreven hoog lagen. Gelukkig is het het Koningshuis rijkelijk aanwezig met Willem, Maxima en Amalia. Moet dat nou? Dit brengt me aan het denken. O ja, Maxima is ook bezig met een militaire opleiding tot reservist. Let op, dit is een onderdeel van hun charmeoffensief. Ze is na een beetje ploeteren al gepromoveerd tot soldaat. En aan het eind van een paar lesjes, verdeeld over het jaar, is ze luitenant-kolonel. Normale militairen doen er jaren over. Ik krijg hier het apezuur van. Want zodra het in Nederland te heet onder de voeten wordt is de hele familie Oranje gevlogen met het regeringstoestel. Wat moeten we met deze maffe poppenkast?
Terug naar Milaan, die Jutta Leerdam heeft het toch wel heel hoog in haar bolletje. Ze vloog met een privéjet van haar vriendje Jake Paul naar Milaan. Ze voelde zich verheven boven haar teamgenoten en in Milaan liep ze boos bij een verslaggever, die heel normale vragen stelde, weg. Sterallures, noemen ze dat. Jutta transformeert van een lieflijk sportmeisjes met streepjes in haar buitenste ooghoeken, naar een bitch met sterallures die teert op een multimiljonair. Schandelijk. Hier heb ik echt geen respect meer voor. Mocht ze door het ijszakken hou ik haar niet tegen. Het NL-team zit strak in het pak, opgemaakt alsof ze zo de catwalk op moeten, fysio op de hielen, trainer met de laatste tactiek, mentalcoach paraat en een stylist in de coulissen. En dan klinkt het startschot…
Ik moet vaak denken aan Ard Schenk en Kees Verkerk, onze echte wereldkampioenen. Het zag eruit alsof ze in hun te wijde trainingsbroek en te groot vest de kleedkamer waren uitgelopen. Geen stylist, geen personal brand geen gewauwel op Instagram. Gewoon de baan op en presteren. Dat wil ik zien en verder geen gezeik, net als bij Ard en Kees. NONDEDJUU!!!