24 nov HAMEREN      1829

Zittend op het puntje van mijn stoel bekeek ik verleden week de verkiezing van een nieuwe Kamervoorzitter. Dat had ik niet moeten doen. Boos ging ik die avond naar bed. Den Haag is ziek, verziekt door hebberigheid en macht in een democratisch bestel. Als kind leerde ik al dat als je iemand een vinger geeft je meestal de hele hand kwijt bent. Dan heb ik het nog niet over het ellebogenwerk, of het fenomeen bruine arm. Het was een staaltje machtspolitiek waar zelfs Machiavelli rode wangetjes van zou krijgen. Een strategisch schaakspel waarvan de uitkomst al vaststond. Vreselijk dit alles en het was nog live op TV te zien ook. Gratis entertainment, al voelde het meer als een horrorfilm. Een paar weken geleden heeft Nederland een nieuwe voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal mogen kiezen en werden we weken verveeld over hoe goed de kandidaten waren en wat ze allemaal voor ons willen doen. Eenmaal aan de macht proberen ze door te pakken. D’66 voorop, in mijn ogen een afschuwelijke ontwikkeling. Nog steeds ben ik niet over het hoofdstuk Kaag heen, de als heks betitelde minister van Financiën in het kabinet Rutte IV. Nu grijpt regenboogboy Jetten de macht omdat iedereen Wilders boycot. Dat laatste kan in een democratie niet eens; je negeert dan de wens van het volk. Dit ter zijde. Er moest ook een nieuwe Kamervoorzitter komen terwijl er een uitstekende, zo niet de beste van deze eeuw, in de persoon van de iconische Martin Bosma, zat. Het werd een politieke soap van de bovenste plank. Uit drie kandidaten waaronder ook Bosma, kwam de jonge VVD hond Thom van Campen als winnaar uit de bus. Een 35-jarige ongelooflijke bal van de rechtse VVD en net als Jetten gay. Dat laatste doet er eigenlijk niet toe, behalve in Den Haag — daar is elke identiteitsvink ineens strategisch materiaal. Alle leden die Bosma links lieten liggen zouden zich diep moeten schamen. Maar goed, schaamte is in Den Haag al jaren afgeschaft. De uitkomst was allang bekokstoofd in de wandelgangen – daar waar geen camera’s hangen en men plotseling héél zacht kan praten. Geheime dealtjes, fluisterpartijen, stiekeme afspraken: politiek toneel met hoog vals-spel gehalte. Nu kun je zeggen: “Vieze politiek!” – en eerlijk, het ruikt wel degelijk een beetje naar strategisch stemmen. De VVD, D’66, en anderen konden profiteren van een versplinterd veld: Bosma was sterk, maar niet onverslaanbaar, zeker gezien zijn PVV-achtergrond en zijn zogenaamd controversiële imago. Politiek Den Haag heeft angst voor de PVV dus sluiten ze die partij gewoon uit. Dit riekt in mijn ogen naar een dictatuur-light: “Wij beslissen wel even wie er wél en niet meedoet.”. En zo werd Van Campen met de voorzittershamer opgezadeld. Hij praat alsof hij de wijsheid in pacht heeft, en kreeg meteen een volle dagtaak aan zure blikken, lange tenen en politieke testosteronstormen. Mijn vermoeden? Hij gaat het zwaar krijgen met zijn droombaan. Heel zwaar. Misschien moet hij die voorzittershamer na een paar weken al gaan gebruiken om zich een weg naar de nooduitgang te banen. Ik zou het toejuichen. Nondedjuu!!!